Blogs

Op the naughty chair

Met een grote club vrienden en familie zaten we op een terras.
Prachtig weer, heerlijke koffie en veel te zien.
Opeens stond een moeder boos op pakte haar dochter, een klein grietje van ongeveer 3 jaar met zonnebril, bij de arm en zette haar op een stoepje aan de overkant.
Ik denk dat we hier te doen hadden met een grote fan van the nanny.

Het kind moest een time out nemen op het bekende stout stoeltje. Daar over haar zonden na denken en ik vermoed, uiteindelijk sorry zeggen.
Wij keken ademloos en genadeloos toe.
Onze kinderen allemaal 13 jaar of ouder en inmiddels goed voor rede vatbaar… We voelden ons BAAS.
De moeder van het meisje voelde zich hopeloos waarschijnlijk. Om op een vol terras je kind te moeten opvoeden is nooit leuk.
Ze liep naar het meisje toe zette het zonnebrilletje op het haar en aaide het boze gezichtje.
Het meisje luisterde en zette in een beweging het brilletje weer op haar neus. Oh, dit is spannender dan een film! Na drie keer de bril omhoog en omlaag gezet te hebben verloor de moeder opnieuw haar geduld en rukte het ding van dat eigenwijze koppie af.
Vervolgend begon de moeder weer het kind te knuffelen. Ik denk dat de nanny niet tevreden geweest zal zijn met die hele actie. Ik denk ook dat het kind haarfijn voelde dat de moeder harmonie wilde en ze hoefde alleen maar te wachten om weer verder te kunnen spelen.
Geen spijt en geen berouw, geen sorry!
De lol van het kijken zit hem  in de herkenning.
Je wil het gewoon LEUK hebben samen! Het MOET gewoon LEUK ZIJN!
De realiteit leert ons helaas, dat het niet altijd gezellig is …

Zo herinner ik me haarscherp dat ik aan tafel zat met Iwan en Sophie, toen 2 en 6 jaar.
Iwan liep onmogelijk te klooien en ik was streng STOP ermee want anders ga je maar naar je kamer. Twee tellen later smeekte ik hem, ahhh Iwan joh… eet nog een hapje dan pakken we het toetje. Om nog geen halve minuut later weer streng en ‘consequent’ te doen.
Uiteindelijk gaf Sophie een haarscherpe analyse. Euh …Leneke, als ik Iwan zou zijn zou ik ook niet weten waar ik aan toe was. Eerst ben je boos, dan weer lief dan weer boos. Wat is er nou eigenlijk echt aan de hand?

Inmiddels weet ik dat niks zo fijn is voor kinderen als een moeder die gaat staan. Een moeder die NEE zegt zo af en toe. Wat is dat veilig!
Vind je het lastig en wordt soms doodmoe van politieagentje spelen?
Er is wat aan te doen hoor, vaak heb je na één gesprek voldoende handvatten en inzicht om als ouder steviger te staan, met als gevolg RUST in de tent.

Gratis telefonisch intake gesprek!

Comments for this post are closed.