Blogs

Altijd zen zijn?

Gisteren was ik met mijn hoogzwangere dochter wat boodschappen doen. Ze woont niet in Veenendaal en waar zij woont is er niemand die mij kent. Dat resulteerde in #nofilter
Voordat we op stap gingen hadden we nog een kletspraatje hoe mensen tegen het eind van de zwangerschap graag verhalen vertellen over horror bevallingen en ongevraagd aan je buik zitten. Ik zei nog dat het zo leuk is hoe mensen meeleven …..

In de supermarkt reed een vrouw op haar scootmobiel achter ons. Vanuit het niks begon ze bij het zien van de zwangere dochter vrij luid te roepen: GETVERDERRIE, DAT MOET NIET GAAN GEBEUREN NU, IK HOEF DAT NIET TE ZIEN!

Misschien wel omdat ik daar geen reputatie als yoga docent hoog te houden heb….. ik weet het niet. Maar ik sprong als pitbull in de verdediging en zei;
Maakt u zich vooral geen zorgen mevrouw. Mocht het nu gaan gebeuren dan trek ik u gelijk uit dat karretje zet m’n dochter erin en rijd haar naar huis.
Ze keek me met open mond aan en zoefde langs ons heen.
Had ik dat in Veenendaal ook gedaan? Nu kan ik daar volmondig ja op zeggen. 10 jaar geleden was dat anders geweest. Wat is het toch fijn om een beetje maling aan vanalles te krijgen.

Ik voelde geen adrenaline, geen schaamte en dus blijkbaar ook geen filter.
Sommige mensen die mij alleen als docent kennen zeggen wel dat het ze heerlijk lijkt om net als mij altijd zen te zijn. Hahahaha thuis kunnen ze daar erg om lachen. En reken maar dat ik echt vaak zen ben hoor.
Moraal van dit verhaal:
Je hoeft niet gelijk te bijten maar je mag best sissen! Ook dat is zen.

Crisis = Gevaar en Kans

CRISIS
Als je dit in het chinees schrijft, is het samen gesteld uit twee karakters.
Gevaar en Kans.

Gevaar dat is een logische, het gewone dagelijkse gangetje komt in gevaar bij de meesten van ons, voor sommigen zelfs hun leven.

Kans, die begrijpen we ook wel…. nou ja, als die op face book voorbij komt denk je goh ‘vind ik leuk’, en door scrollen maar. Want hoe pak je een kans die je niet ziet?

Wij hebben nu de kans om lessen door te laten gaan online.
Kans heeft in deze voor ons vooral de betekenis;
ongemakkelijk,
heel veel leren in korte tijd en
‘en publiek’ blunderen met steeds je grote hoofd in beeld en praten zonder geluid etc.

Maar we leren snel. Na drie lessen online zijn we al zoveel handiger geworden. Die knop ‘mute all’ Fantastisch.
Vanmorgen met een druk op de knop een huilende baby en een bellende man ge-mute. Kon dat maar in real life!

Wat we ook leren is dat iedereen zo lief is! Zo betrokken en zo behulpzaam. Nu de meesten van ons uit de dagelijkse haast zijn blijkt dus dat we echt wel oog hebben voor elkaar.
We zitten dus niet egoïstisch vanachter de pc te gymmen maar we helpen elkaar.
‘Kijk rechts bovenin je scherm’, ‘draai iets meer naar links’, net zolang tot ieder de juiste instelling heeft gevonden. Zo bijzonder !
Dat raakt me. Het voelt echt zo, samen zijn we de Helden van der Velde. TEAM UP!

Blijf maar feed back geven zo we kunnen perfectioneren en tegen die tijd dat we perfect zijn zal deze storm misschien weer gaan liggen?
Uiteindelijk denk ik nog steeds na elke sessie…..kon ik ze maar even zien, want dat mis ik zo!
Liefs en een virtuele knuffel.

Een verzoek van je kind…

Gisteren waren we in de praxis. Twee jaar na de verhuizing is er nog heel wat kluswerk blijven liggen waar we nu aan toe komen.
In de praxis stond een zwangere vrouw. We raakte op afstand aan de praat en ze vertelde dat ze zwanger is van haar achtste kindje. De hele club zit thuis, pa werkt, mama fysiek zeer beperkt. De kinderen door het dolle heen. Er zijn niet zoveel laptops voor schoolwerk en de chaos moet onvoorstelbaar zijn daar.

Ook mijn “kind” ging buiten spelen. Hahaha heb je de foto gezien? Mark kwam zo binnen lopen. Stonk een uur in de wind en de rookpluimen kwamen nog van zijn hoofd.
Heb je vuur gemaakt vroeg ik?
Ja, er lag nog wat spul dat opgeruimd moest worden, was het antwoord.
Ik stikte van de lach want het was net een kleuter die stiekem met lucifers had gespeeld.

Ik kan me voorstellen dat het een hele opgave is om opeens de kinderen thuis te hebben, zelf thuis te moeten werken en het ook nog gezellig te hebben.

Ligt er misschien ook een kans? Ik kan niet stoppen met denken; Hoe wil ik zijn in deze tijd? Hoe wil ik terug kijken? Ik kan er tot nog toe voor kiezen om blij te zijn.
Hoe gaaf zou het zijn als je kinderen over 20 jaar nog weten wat een feest het was dat gedwongen samenzijn! Dat zij aan hun kinderen gaan vertellen wat een bijzondere tijd dat was. Uit de haast, zonder al die planborden en gewoon genieten. Neem van deze empty – nester aan Dat is onbetaalbaar!

Ik zorg af en toe voor een meditatie of een les om je bij te staan.
Verder vond ik nog een document in mn pc. Lees maar eens door, echt de moeite waard.
Want het fijn hebben samen betekend ook dat je af en toe NEE zegt. Er is niks zo fijn en veilig als een ouder die gaat staan. Vriendelijk en beslist de leiding neemt.
Een hele dikke shout out naar alle ouders die voor deze uitdaging staan.

Een vriendelijk verzoek van je kind.1

Zorgeloos

Ik maak me wat zorgen om het feit dat ik me geen zorgen maak. Naïef? Zeker! Tot nu toe voelt het voor mij als een extended paasweekend.
Dé prestatie van de dag is als ik uit pyjama en in make up kom. (gelukt vandaag, foto als bewijs)
Vanuit m’n roze bubbel zie ik de haasjes in het weiland springen, hoor ik vogels fluiten en ben ik met een spannend nieuw breiwerk bezig. Ontbijt in alle rust met Mark en drink koffie op het stoepje.
Of er ook zorgen zijn? Natuurlijk!
M’n dochter is hoogzwanger, onze zaak die stilstaat, m’n ouders die vast zitten in Spanje…
En dat is persoonlijk leed dat vooralsnog alleen maar in m’n hoofd zit. Dus uít het NU.

Via een nieuwsbrief, van één van mijn grootste leraren, onderstaande tekst.
Dit verwoord precies wat we oefenen in shavasana… ga naar die plek waar het altijd rustig is, waar het onveranderlijk is …
Naast het fysieke aspect van de yoga is dít waar je op getraind bent. Naast je zonnegroeten en je buigzaamheid je vermogen om mee te bewegen je te verbinden met je stilte.
We cheffen dit!

Nieuwsbrief van els thissen
Om te overwegen …
… Er valt niets te vrezen (ECIW les 48) …

en ‘Gezondheid is innerlijke vrede en genezen is angst laten varen’ (principe 2 van AH). Je kent ze wel, dit soort woorden. En nu is er deze Corona-situatie waarin we ze kunnen verinnerlijken, als dat nog niet is gebeurd.

Weet dat je volkomen veilig bent, er kan niets gebeuren. En zelfs als het ergste gebeurt, kan er niets gebeuren. Je bent volkomen veilig, er is niets om bang voor te zijn. Dat is een essentiële waarheid over jou.
Kun je die meenemen in je hart. Vraag daar, in je hart, je eigen stille wereld, of dat zou kunnen kloppen?

Dat betekent niet dat wat er gaande is onaangedaan aan ons voorbij trekt. Misschien raak jij, of mensen in je omgeving, op momenten in paniek, lig je ’s nachts wakker en maak je je zorgen om gezin, familie, gezondheid en inkomen. De veranderingen volgen elkaar in groot tempo op. Plannen tellen niet meer. We hebben te maken met ziekte, dood, en leven. Het zal dichtbij zijn, en verder weg. We zullen lachen en huilen en alle andere dingen voelen en doen die in een mensenleven voorbij komen. De toekomst ligt meer dan ooit in het nu.

En telkens, wat de emotie ook is, kun je jezelf afvragen: Hoe is het nu met mij, los van wat er gaande is? En het kan zijn dat je in het antwoord iets ontdekt dat moed en energie geeft, en de rust om te weten wat er nu aan de orde is. Maar wat blijft, hoe het ook gaat, je bent volkomen veilig.

We wensen je vooral een rustige, stille tijd en alle wijsheid en moed om om te gaan met wat er op je pad verschijnt. We zijn altijd samen in het hart.

Vrede en alle goeds ….
Els Thissen

Als we elkaar straks in real life weer ontmoeten…

Normaal gesproken werk ik naar een vakantie toe. En dan nog sta ik de eerste dagen ‘aan’. Loslaten is lastig. Dus we weten dat het hier pas na dag drie gezellig wordt. Nu, met deze gedwongen vrijheid voel ik me onrustig en heel erg verantwoordelijk voor alle mensen die normaal bij me op de mat zitten.

Het valt me op dat iedereen de gewone dingen door wil laten gaan. Sportlessen worden gefilmd vanuit woonkamers en ook ik heb al een Nidra sessie doorgestuurd. Het voelt nogal naakt om deze kant van mezelf op internet te zetten. Uit de beslotenheid van het samenzijn en de interactie.

Toch ga ik het proberen. Yoga lessen zijn er te over op het world wide web, leuke lessen met leuke docenten. Yoga tv geeft nu twee weken gratis toegang tot alle lessen. Ik denk niet dat ik daar veel aan toe kan voegen. Maar ik ga op mijn manier aan het werk en contact houden met wie dat wil.

Lessen die je met je ogen dicht kunt volgen zodat je niet met de krampen in je nek naar een scherm hoeft te kijken (wat ik persoonlijk heel vervelend vind). Laten we in contact blijven als daar behoefte aan is. Ik ben bereikbaar via WhatsApp

Lieve mensen wat een feest als we elkaar straks in real life weer ontmoeten. Probeer ondertussen maar mee te bewegen. Veranderingen zijn nooit makkelijk maar we weten nog niet wat het ons brengt.

Dikke knuffel en meer berichten volgen hoor!

Misschien wel meer dan je lief ik zodra ik de juiste knoppen weet te vinden.
Liefs!
Leneke

De hoofdstand

 

Samen met mijn vader een dagje in Amsterdam. Gezellig koffie drinken en leuke yoga shoppies bezoeken. Je kan je voorstellen dat de mensen in de winkel een beetje vreemd op keken toen Mar de hoofdstandstand wilde doen op dit bankje. Oefening baart kunst, jong geleerd is oud gedaan, tuurlijk …. maar wil of kan je dit niet dan zijn er gelukkig  genoeg andere houdingen  die minder spannend zijn en hetzelfde resultaat geven. Je hoeft dus niet op je kop, maar soms is het gewoon leuk!

WAAROM DE HOOFDSTAND ?

1: Koning der Asana’s: geneeskracht

2: Hormoonhuishouding in balans

3: Een stralende huid

4: Een mooie bos haar

5: Een rustige geest, betere concentratie en meer zelfvertrouwen

WANNEER NIET ?

  • Bij rug letsel
  • Hoofdpijn
  • Hart aandoeningen
  • Hoge of lage bloeddruk
  • Ten tijde van de menstruatie
  • Bij nek letsel
  • Op het einde van de zwangerschap kan een omgekeerde houding de baby in een stuitligging brengen.  Uiteraard geldt ook het omgekeerde.

 

Liefde of angst …

 

Een prachtige uitzending over angst gezien. Fijn om te kijken en ook fijn om onderstaande tekst steeds weer te lezen. Zo lukt het misschien om van angst naar liefde te komen. Mag je angst er zijn? Kan je er ook om lachen? Leef je ermee of ernaar? Spannend om je angst(en) onder ogen te zien en het vervolgens weer te vergeten. Een boeiend proces! Is het gek dat het me blij maakt om over deze dingen na te denken? Het gaat natuurlijk niet alleen over angst, het gaat ook over kwaadheid, over irritatie … noem maar op. Vervang het woord angst in de tekst hieronder voor elke andere emotie.

Omarm de eenzaamheid. Omarm de angst. Omarm het bange hart. Het gaat erom een heel persoon te worden. Iemand die op vriendelijkheid en goedheid vertrouwt. Echt en waarachtig en vooral waardig blijft. Meedoen en loslaten. In de angst duiken en er weer los van komen.

(uit “Glimlach naar angst” van Chogyam Trunga  (http://www.bosrtv.nl/uitzending.aspx?lIntYear=2015&lIntType=0&lIntEntityId=1875  )

Kortom, bang zijn en het ook weer los laten en koffie gaan zetten. Boos zijn en het ook weer loslaten. Zo zaten mijn zoon en ik laatst te ontbijten. Ik geïrriteerd dat hij weer niet wakker te krijgen was, hij geïrriteerd door mijn irritatie. Allebei deden we hevig ons best om het toch gezellig te hebben maar de drempel van het ego was wel heel hoog.

Toen hij de deur uitstapte begonnen we elkaar gelijk te appen. ‘Sorry’ kwam over en weer. Tja, boos zijn en het ook weer los laten. Hoe simpel wil je het hebben en hoe lastig kan het zijn? Oefenen maar!

Geheugen

Sophie is vertrokken naar Noorwegen. Een maand of twee drie gaat ze werken op een schapen boerderij, helpen met lammeren.
Alles in me lijkt ontregeld. Alles wil zorgen en staat paraat om waar nodig, troubles te shooten. Het idee niet nodig te zijn stemt me niet bepaald tot grote vreugde. Ja, ik dóe chill, maar check elk half uur m’n mobiel.
Wat is een goed geheugen nu toch een handig iets.
Ik heb herinneringen vanaf hele jonge leeftijd. Weet dromen nog, gedachten en daarbij heb ik vaak meer herinneringen van bijv mijn zus dan zij zelf heeft. Beetje zinloos, ja … dat dacht ik ook altijd.
Nu Sophie weg is laaf ik me aan mijn herinneringen.
Ook ik ben vroeger een tijd naar het buitenland (NY) geweest. Ik vertrok beter georganiseerd maar lang niet zo gretig als Sophie, eenmaal daar genoot ik met volle teugen van de fantastische danslessen, de stad en ook van de vrijheid un-known te zijn.
De eerste dag belde ik nog snikkend mijn vader, paaaa, ik mis jullie zo. Waarop hij antwoordde; En nou STOP je $%#@^&& met dat gejank en je gaat ervan genieten hoor je me ?!!!
Ja, dat hoorde ik. Zijn ‘sportschoolstem’ had de telefoon bijna niet nodig.
Het hielp me wel. Het lijntje ‘brak’ en dat was waarschijnlijk zijn bedoeling.
Ik was vrij.
Sophie vertrekt anders.
Heeft op de valreep nog even haar verkering uitgemaakt had.
Kamer ontploft, hulptroep in de vorm van vriendin onderweg, veel bellen veel praten. Boosheid en opluchting door elkaar.
En toen ik na mijn les ‘s avonds thuis kwam was de koffer nog steeds leeg!
Mark is een man van oplossingen en dit keer werd niet alleen ik, maar het hele gezin de auto in gedirigeerd. Op naar de Mac.
In de veilige donkere auto hebben we allemaal herinneringen opgehaald aan andere keren dat de crisis in huis beslecht werd met een ritje naar de mac.
We hebben een rondje tips en adviezen gedaan voor Sophie, haar hoop voor ons  was dat wij die tips zelf zouden gebruiken. (Irritant slim kind)
Beetje plagen, beetje huilen … wat een intimiteit!
De volgende ochtend vroeg naar Schiphol waar twee vrienden haar kwamen uitzwaaien.
Alles leek te kloppen. Alsof alles in haar leven heeft geleid tot dat moment.
Een onvermijdelijk kruispunt.
Ik ben blij, blij dat die verkering uit is ( lang verhaal…)
Blij dat er twee vrienden staan ( denk aan de blog van een jaar geleden)
Blij dat ze zo zelfstandig is en stralend langs de douane gaat
Blij en tegelijk ook weemoedig.
Toen ik terug kwam uit New York wilde ik niet eens naar huis! Mijn vriendin en ik slenterden en talmden om als aller aller ALLERlaatste het vliegtuig uit te komen. We liepen zo langzaam dat er nog maar twee koffers op de band rondjes draaiden.
Mijn moeder was boos, verdorie Leneke! Weet je niet hoe we je gemist hebben? Hoe lang we hier al staan te wachten?
Nou, eerlijk gezegd was ik daar niet zo mee bezig toen nee. Terug kijkend krijg ik het schaamrood op mn kaken enerzijds, aan de andere kant ben ik nooit meer zo los, zo vrij geweest! Mijn leven toen ging niet over hun maar over MIJ.
Beetje bang voor mijn karma ben ik natuurlijk wel nu… maar een gewaarschuwd mens telt voor twee.
Fly baby FLY! Ik gun het je zo!
Dankzij mijn geheugen weet ik dat je niet tégen ons kiest , maar vóór het leven.

Op the naughty chair

Met een grote club vrienden en familie zaten we op een terras.
Prachtig weer, heerlijke koffie en veel te zien.
Opeens stond een moeder boos op pakte haar dochter, een klein grietje van ongeveer 3 jaar met zonnebril, bij de arm en zette haar op een stoepje aan de overkant.
Ik denk dat we hier te doen hadden met een grote fan van the nanny.
Lees verder